عثمان به جانب كعب الاحبار نظر كرد و گفت : چه مىگوئى در باب كسى كه زكات واجب مال خود را داده باشد ، آيا بر او ديگر چيزى لازم است و به روايت ديگر گفت كه : اى كعب چه حرج باشد امامى را كه بعضى از بيت المال را به مسلمانان دهد ، و بعضى ديگر را حفظ نمايد كه تا به مرور ايّام به هركه مصلحت داند صرف نمايد ؟ كعب گفت : اگر يك خشت از طلا و يك خشت از نقره بسازد بر او چيزى نيست . ابو ذر عصاى خود را بر سر كعب زد و گفت : اى يهودىزاده تو را چه‌كار است كه در احكام مسلمانان نظر نمائى ، گفتهء خدا راست‌تر است از گفتهء تو ، خداوند عالم مىفرمايد : الَّذِينَ يَكْنِزُونَ الذَّهَبَ وَ الْفِضَّةَ وَ لا يُنْفِقُونَها فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَبَشِّرْهُمْ بِعَذابٍ أَلِيمٍ * يَوْمَ يُحْمى عَلَيْها فِي نارِ جَهَنَّمَ فَتُكْوى بِها جِباهُهُمْ وَ جُنُوبُهُمْ وَ ظُهُورُهُمْ هذا ما كَنَزْتُمْ لِأَنْفُسِكُمْ فَذُوقُوا ما كُنْتُمْ تَكْنِزُونَ « 1 » . ترجمه‌اش به قول مفسّرين اين است كه : آنان كه جمع مىكنند و گنج مىنهند طلا و نقره را ، و در راه خدا نفقه نمىكنند بشارت ده ايشان را به عذابى دردناك ، در روزى كه آنچه به گنج نهاده‌اند در آتش جهنّم سرخ كنند ، پس داغ كنند بدان پيشانى ايشان را ، كه در وقت ديدن فقرا گره بر آن زده‌اند ، و پهلوهاى ايشان را كه از اهل فقر تهى كرده‌اند ، و پشتهاى ايشان را كه بر درويشان گردانيده‌اند ، و گويند به ايشان كه اين است آن گنج كه نهاده بوديد براى خود ، و گمان نفع از آن داشتيد ، پس بچشيد به آن آنچه ذخيره مىكرديد از آن براى خود . چون ابو ذر اين آيات را بخواند عثمان گفت كه : تو پير خرف شده‌اى ، و عقل از تو زايل شده است ، اگرنه اين بود كه تو صحبت رسول را دريافته‌اى هرآينه ترا

--> ( 1 ) سورهء توبه : 34 - 35 .